നീതി ദേവതയോട്

നീതി ദേവതയോട്.....
അന്ധകാരത്തിൻ കറുപ്പിനാൽ
കൺകെട്ടിയ പെണ്ണേ.....
നീ കരുതിയിരിക്കുക....
'നീ കരുതിയിരിക്കുക നിന്റെ...
മുലക്കച്ചയു,മുടുമുണ്ടും
മുറുക്കിയുടുക്കുക....
നിന്റെ പിന്നിലെ നീതിപീoത്തിൽ...
അനീതിയുടെ ചെന്നായ്ക്കൾ
തക്കം പാർത്തിരിപ്പുണ്ട്...
നിന്റെ തുലാസിലെ നീതിയവർ
വേട്ടക്കാരനു നൽകി...
നിന്നുട വാളിനാൽ ഇരയുടെ
കഴുത്തറുത്തു...
നീതി ദേവതേ......
നീയൊരു പെണ്ണ്...വെറും പെണ്ണ്
നിന്നെ യവർ വില പേശി വിറ്റു..
നീയൊന്നുണരുക...
നിന്റെ കണ്ണിലെ കടുംകെട്ട്
വലിച്ചഴിക്കുക....
നിന്നുടവാളൊന്നാഞ്ഞു ചുഴറ്റുക...
നിനക്കു നീ തന്നെ കാവലേകീടുക....

കാന്‍സര്‍


മനസിനു കാന്‍സര്‍....
കീമോയില്‍ അഭയം...
ഒാര്‍മ്മയുടെ മുടിയിഴകള്‍
പൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നത്
നോക്കി നില്‍ക്കുവാന്‍ നിയോഗം...
പലതിലും നീയുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം..
ഒാര്‍മ്മയിലില്ല...ഒന്നും...
മുണ്ഡനം ചെയ്ത മനസ്സുമായ്
ഈ വേദനകള്‍ക്കു കാവലായ്...
ഞാനിരിപ്പുണ്ട്,
ഇനിയുമോര്‍മ്മകള്‍
വളരുവതും കാത്ത്...

മരംകൊത്തിയോട്‌

എന്റെ ഓർമ്മമരത്തിലിരുന്ന്‌
ഒരു മരംകൊത്തി വല്ലാതെ കൊത്തിനോവിക്കുന്നു
ചില്ലകളിൽ കൂട്‌ വയ്ക്കാനറിയാത്ത പക്ഷീ,
നീയെന്തിനാണ്‌ ഇത്രമേൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്‌ ?
ഈ മരഹൃദയത്തിലൊരു കൂടാണ്‌ ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ
പ്രിയപ്പെട്ട പക്ഷീ,
ഇതൊരു ഉണങ്ങിയ മരമാണ്‌
ഒരു മഴയിലും തളിർക്കാത്ത പടുമരം.
നിന്റെ ഓരോ കൊത്തിലും
അടർന്നു വീഴുന്നുണ്ട്‌
കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ....
പിടഞ്ഞു കേഴുന്നുണ്ട്‌
വ്രണിതഹൃദയം....
ഒന്നുറക്കെ കരയാൻ കൊതിയുണ്ട്‌, പക്ഷേ
കടയ്ക്കൽ വച്ച കോടാലിയെ ഭയമാണെനിക്ക്‌.
പ്രിയപ്പെട്ട പക്ഷീ,
പറന്നു പോകൂ....
ഈ ഉയിരകലും മരത്തിൽനിന്ന്‌,
മറ്റൊരു തളിർമരത്തിലേക്ക്‌.
വേദനയില്ലാതെ ഉറങ്ങട്ടേ
ഇത്തിരി നേരമെങ്കിലും ഞാൻ......

ആത്മഹത്യ

എന്റെ അസ്വസ്ഥതയുടെ

കരിങ്കൽ ഭിത്തിയിൽ

തലതല്ലിയാണ്‌

അവന്റെ പ്രണയം

ആത്മഹത്യ ചെയ്തത്‌.

ഇന്നിന്റെ പാട്ട്

കേൾപ്പുണ്ടോ പഥികരേ, അങ്ങങ്ങ് ദൂരെയായ്
കാടിന്റെ പാട്ട്..... ആ കാടർതൻ പാട്ട്.
എന്തേ പാടുന്നു കാട്ടുമക്കൾ
അവരെന്തേ കേഴുന്നു നമ്മളോടായ് ?
അന്നമില്ലെന്നോ, വെള്ളമില്ലെന്നോ,
വസ്ത്രമില്ലെന്നോ, കുടിലില്ലയെന്നോ..
ഇനി, കുടിയേറിപ്പാർക്കുവാൻ ഇടമില്ലയെന്നോ..
എന്തേ പാടുന്നു കാട്ടുമക്കൾ
എന്തേ കേഴുന്നു നമ്മളോടായ്...
ആരാണ്‌ കൂട്ടരേ കാട്ടിന്റെ മക്കൾ
പണ്ടടവി അയോദ്ധ്യയായ്‌ കണ്ടവരോ,
കാടിനെ അമ്മയായ് കാത്തവരോ,
മാനുകൾ പക്ഷികൾ സിംഹങ്ങളെല്ലാം
ഒരമ്മതൻ മക്കളായ് ചൊന്നവരോ ?
ആരാണ്‌ കൂട്ടരേ കാടിന്റെ മക്കൾ
കാർമുകിൽനീരിനെ കാടിന്റെ ഉറവയെ
ഹൃത്തിന്റെ രക്തമായ് കാത്തവരോ
ചന്ദനം,ആല്‌,പേരാല്‌, തേക്കാകിലും,
ഈട്ടി തുടങ്ങിയ വൃക്ഷങ്ങളാകിലും
മരമൊരു വരമെന്നുറക്കവെ ചൊല്ലി
നെഞ്ചോട് ചേർത്തവർ കാടിന്റെ മക്കൾ
അന്നമില്ലെങ്കിലും വസ്ത്രമില്ലെങ്കിലും
പാർപ്പിടം ഭൂമിയതൊന്നുമില്ലെങ്കിലും
കാടിനെ കാടായി മാറ്റുവാൻ കാട്ടിലായ്
കൂര പണിതവർ.....
മണ്ണിനെ മണ്ണായി നിർത്തുവാൻ
മണ്ണിലിറങ്ങി പണിതവർ.....
കാടിനെ മണ്ണിനെ കുന്നിനെ പിന്നെ
കാട്ടുപുൽത്തകിടിയെ ജീവനായ് കാത്തവർ...
കൂട്ടരേ, ഇവരാണ്‌ കാടിന്റെ മക്കൾ
ഇവരാണ്‌ കാടിന്നവകാശികൾ...
ഉണ്ണാനുറങ്ങാൻ കൃഷിചെയ്യാനിന്നിതാ
നമ്മൾതൻ മുന്നിലായ് കാത്തുനില്പ്പൂ
എന്തിന്റെ പേരിൽ നാം നീതി നിഷേധിപ്പൂ
എന്തിന്റെ പേരിൽ നാമിവരെ പഴിപ്പൂ ?
മഴയത്തു നിർത്തി നാം, വെയിലത്തു നിർത്തി നാം
പട്ടിണിക്കിട്ടു നാം പരിഹസിച്ചു
അടിമകളല്ലിയീ കാടിന്റെ മക്കൾ
ബധിരരേ നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയൂ...
സ്വന്തമസ്തിത്വവുമൊരുപിടി മണ്ണും
അതിനുമവകാശമില്ലയെന്നോ
ഇവരില്ലെയെങ്കിൽ വനം നശിക്കും
ഇന്നിവരില്ലയെങ്കിൽ മഴ മുടങ്ങും
പഥികരേ.... കേൾക്കണം....
ഇങ്ങിങ്ങടുത്തായ് കാടിന്റെ പാട്ട്
ഈ നാടിന്റെ പാട്ട്.
ഇവരെ മനുഷ്യരായ് കണ്ടീടുക
കരുണതൻ വാതിൽ തുറന്നീടുക
അടിമകളല്ലിവർ കാടിന്റെയുടമകൾ
കാവലായ് നമ്മളും നിന്നീടുക....
പഥികരേ കേൾക്കുക...
ഇങ്ങിങ്ങടുത്തായ്,
ഇന്നിന്റെ പാട്ട്....
നാളെയുടെ പാട്ട്...
നമ്മൾതൻ പാട്ട്....
നന്മതൻ പാട്ട്....

ഒരു പൊൻപ്രഭാതം ഹാ! കാത്തുനില്പ്പൂ

പകലാകുമംഗന പോയിമറഞ്ഞെന്നോ ?
പകലോനെനിക്കിന്നു തുണയില്ലെന്നോ ?
സന്ധ്യ നീ വന്നുവോ..., സാന്ത്വനംതന്നുവോ ?
സായന്തനത്തിന്റെ പടിവാതിലിൽ...
നന്മതന്നക്ഷരം നാക്കിൽ കുറിച്ചൊരെ-
ന്നമ്മതൻ വാത്സല്യശോഭയോടെ
വന്നുനില്പ്പുണ്ടു നീ, വൃദ്ധനാമെന്നുടെ
ഊന്നുവടിക്കൊരു താങ്ങുമായി....

“ഇനിയുണ്ട്‌ കാതങ്ങളേറെയെന്നാകിലും,
ഈയിരുൾപ്പാതയിൽ നീ തനിച്ചും...
കുഞ്ഞേ ഭയം വേണ്ട,  നന്മകൾ തുണയായി
വരുമോരോ വഴിയിലും വെട്ടമേകാൻ
ഇടറി നീ വീഴ്കിലോ നിൻ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ
മറുകൈതൻ താങ്ങുമായ് വന്നുചേരും
ഒട്ടുമേ ധൃതി വേണ്ട, പതിയെ നടക്കുക
ഉണ്ടൊരു പകലങ്ങു ദൂരെയായി
ഈ ഇരുൾക്കാട്ടിൽ നിൻ പൂർവ്വമാം കർമ്മങ്ങൾ
പാപപുണ്യങ്ങളായ് പിൻ തുടരും
പാപമോ മുള്ളായി പാതയിൽ വീഴുമ്പോൾ
പുണ്യമാ പാദത്തിൻ രക്ഷയാകും
പതിയെ നടക്കുമ്പോൾ പലതും മനസ്സിലായ്
പതിവുപോൽ മിന്നിമറഞ്ഞുപോകും.....
പല രൂപം, പല നിറം, പലതുണ്ട്‌ കാര്യങ്ങൾ
പലകുറി പിന്നോട്ട്‌ നോക്കുവാനായ്
എങ്കിലും കുഞ്ഞേ നീ മുന്നോട്ട്‌ പോകുക,
സങ്കടം വേണ്ട, കരഞ്ഞിടേണ്ട
കൂടെയുണ്ടായവർ, കൂട്ടായ് നടന്നവർ
എല്ലാം മനസ്സിന്റെ തോന്നൽ മാത്രം...
ഈ ഇരുൾക്കാട്ടിലൂടേകനായ് പോകണം
വിട ചൊല്ലിടട്ടേ ഞാൻ, സമയമായി.....
ഓർക്കുക കുഞ്ഞേ നീ, ഈക്കാട്ടിന്നപ്പുറം
ഒരു പൊൻപ്രഭാതം ഹാ ! കാത്തുനില്പ്പൂ.....“