അഭയാർത്ഥി

അച്ഛനാണ്‌ ബിംബം
അമ്മ  പ്രതിബിംബം
ഞാൻ.....
ബിംബപ്രതിബിംബങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട
വെറുമൊരഭയാർത്ഥി !

എന്റെ സന്ദീപിന്‌

പ്രിയ സന്ദീപ്....  നിന്റെ കൺകളിലെ
ധൈര്യത്തിന്റെ ജ്വാല
എന്നിടനെഞ്ചിലഗ്നിയായി പടരുന്നു.
നിന്റെ ഹൃത്തിലെ ത്യാഗം
എന്നെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നു.
പെറ്റമ്മതൻ കീർത്തി വാനോളമുയർത്തിയ മകനേ!
നിന്നെ കൊതിക്കാത്ത അമ്മമാരുണ്ടോ ?
നിന്റെ ചിറകിൻ കീഴെ
മയങ്ങാൻ വെമ്പാത്ത പെങ്ങൾമനമുണ്ടോ ?
നിന്നെ വാഴ്ത്താത്ത സോദരരുണ്ടോ?
നിന്നിലഭിമാനംകൊള്ളാത്ത
പിതാക്കന്മാരുണ്ടോ ?
നിന്നെ പ്രകീർത്തിക്കാത്ത
കുഞ്ഞിളം ചുണ്ടുകളുണ്ടോ ?
പ്രിയ സന്ദീപ്....നീ അറിയുന്നുവോ ?
ഞാൻ നിന്റെ കാമുകിയാണ്‌
എത്രയോ രാവുകളിൽ
എന്റെ സ്വപ്നമാന്തോപ്പിൽ വെച്ച്‌
നമ്മൾ സംവദിച്ചിരിക്കുന്നു
നിന്റെ വാക്കുകളിൽ മുഴുവനും
ഭാരതാംബയായിരുന്നുവെങ്കിൽ
എന്റെ വാക്കുകൾ മുഴുവനും
നിനക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു.
പ്രിയ സന്ദീപ്..... നീ അറിയുന്നുവോ ?
ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു...
ഞാൻ മരിക്കുവോളം
നിന്നെ ഇടനെഞ്ചിൽ സൂക്ഷിക്കുകയും
നിന്റെ ഗീതം വാനോളം പാടിനടക്കുകയും
നിന്നെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യും
ഇതെന്റെ സഫലപ്രണയം....

എന്റെ സമ്മാനം

നിന്റെ ഓരോ പുഞ്ചിരിയിലും
പകൽപ്പൂക്കൾ കൊഴിയുന്നത്‌
വേദനയോടെ ഞാൻ നോക്കിനിന്നു....
ഇന്നലെയോളവും രാക്കിളി പാടിയിരുന്നത്‌
നിന്നെക്കുറിച്ചായിരുന്നുവെന്ന്‌
ഇന്നെനികോർക്കുവാനേ വയ്യ.
എന്റെ രാസ്വപ്നങ്ങളെയും
പകൽക്കിനാക്കളെയും
ഒരുപോലെ കൊല്ലുന്ന നിനക്കായി
ഞാനൊരു സമ്മാനം കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്നു
എനിക്കായ് മിടിക്കുന്ന നിന്റെ ഹൃദയത്തെ
എനിക്കു ഞെരിച്ചു കൊല്ലണം
എന്റെ നല്ല സ്വപ്നങ്ങൾക്കുവേണ്ടി,
എന്റെ രാക്കിളിയുടെ പാട്ടിനും
പകൽപ്പൂക്കളുടെ പുഞ്ചിരിക്കും വേണ്ടി
നിന്റെ മരണമാണ്‌
ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്ന
എന്റെ സമ്മാനം.......

ഇന്നലെ, ഇന്ന്

ഇന്നലെ, ആ മരുഭൂവിൽ
ആത്മരാഗത്തിന്റെ വർഷമേഘമായ്
നീ പെയ്തിറങ്ങിയപ്പോൾ
ഞാനേറെ സന്തോഷിച്ചു
കാരണം, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും
മഴയെന്നതെനിക്കന്യമായിരുന്നു.
എന്നാൽ, ഇന്ന്‌,
ഈശീതീകാരിണിക്കുകീഴെ
നിന്റെ കരവലയത്തിൽ
ഞാൻ കരയുന്നു.......
കാരണം, നിന്നിലെ ചൂട്‌
എന്നെ ചുട്ടെരിക്കുന്നു.

ചില്ല്‌

"എൻ കൈ തട്ടിയുടഞ്ഞൊരീ-
കണ്ണാടിച്ചില്ലുകൾ
പെണ്ണേ ! നിൻ ചാരിത്ര്യത്തോടുപമിക്കട്ടെ ഞാൻ"
ഇവ്വണ്ണം ചോദിച്ചു
പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചവന്റെ
ഇടനെഞ്ചിലേക്കാഞ്ഞാഞ്ഞിറങ്ങി
പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു ഞാൻ
മറുമൊഴി ചൊല്ലി:
"ചില്ലാണു ഞാൻ, 
ഏറ്റം ഭംഗിയേറീടും ചില്ല്‌ !
കാത്തു സൂക്ഷിക്കുകിൽ
എന്നെത്തന്നെ നൽകും,
എന്നിൽ നീ നിറഞ്ഞുനിൽക്കും
തട്ടിയുടയ്ക്കുകിലോ
കുത്തിയിറങ്ങും ഞാൻ
നിന്നിലവസാനശ്വാസം
നിലയ്ക്കുംവരെ"

പ്രണയമഴ

നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ
പെയ്തിറങ്ങുന്ന
ചാറ്റൽമഴപോലെ പ്രണയം
മനസ്സ്‌ തുടിക്കുന്നൂ, ആ മഴയിൽ
ഞാൻ നനഞ്ഞു കുളിരുന്നു.
എന്റെ കൺകളിലൂടെ
ആനന്ദാശ്രുക്കൾ പൊഴിയുന്നു
ഒരു നർത്തകിതൻ ലാസ്യത്തോടെ
ആ മഴയെന്നെ പൊതിയുമ്പോൾ
ചോദിച്ചുപോയീ ഞാൻ
വൈകിയതെന്തേ പ്രിയേ നീ...?
ഉള്ളിലെഴുമാനന്ദമോടെ
കൺകുളിർന്ന കണ്ണീരോടെ
പ്രാർത്ഥിച്ചുപോയീ ഞാൻ
ഈ മഴ തോരാതിരുന്നെങ്കിൽ.....!
അമ്മതൻ കൈ വിടുവിച്ച്‌
മുത്തശ്ശിതൻ വിലക്ക്‌ കേൾക്കാതെ
മുറ്റത്തിറങ്ങുന്ന പൈതലേപ്പോൽ
ഞാനും.... മഴയിലേക്ക്‌ കുതിച്ചു....
അനുനിമിഷം കഴിയവെ
ആ മഴ തന്റെ ലാസ്യം വെടിഞ്ഞ്‌,
നിമിഷം വിനാ
രൗദ്രത്തെ കൈയിലേന്തി
ഭയന്നു ഞാൻ പേടിച്ചകന്നുമാറി
ദൂരെ നിന്നാക്കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു...
എന്റെ കൺകൾ..
ആകണ്ണീരിന്നഗ്നി ലാവയായ്‌
വീണെൻ മുഖം വികൃതമാകുന്നു
കണ്ണാടികൾ എന്നെനോക്കി
പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുന്നു...
എന്നിൽനിന്നും ഞാൻ
അകന്നു പോകുന്നു...
മഴ ദൂരെ തകർത്തുപെയ്യുന്നു....
പ്രണയത്തെ ഞാൻ വെറുത്തുപോകുന്നു...

ഡയറി

നീലക്കവറുള്ള,
വെള്ളയിൽ കറുപ്പു
വരകളേന്തിയ
കടലാസുകളോടുകൂടിയ
എന്റെ ഡയറിയിൽ,
ഹൃദയച്ചുകപ്പിന്റെ
അക്ഷരങ്ങൾ
ഇന്നു ഞാൻ കുറിച്ചിട്ടു
നിനക്കു മാത്രം വേണ്ടി......